Gratis Inspiratie

Inspirerende en praktische artikelen waar je meteen iets aan hebt.

Nieuw bedrijf: headson

Sinds 1 november 2014 werk ik fulltime binnen mijn bedrijf headson. Con-act Coaching, Counselling & Training is opgehouden te bestaan. Deze website blijft voorlopig nog in de lucht, zodat jij er als bezoeker je voordeel mee kunt doen.

Wij coachen en begeleiden nog steeds mensen en hanteren vanuit headson zakelijke tarieven. Mocht dat voor jou geen obstakel zijn, neem gerust contact met mij op.

a.degroot@headson-advies.nl

Hartelijke groet,
Annemarie




Over de invloed van de opvoeding op je ontwikkeling, toegespitst op moeders en dochters – Radiocolumn

Posted by: Annemarie | Posted on: november 24th, 2011 | 0 Comments

Ik merk regelmatig in mijn werk hoe groot de invloed van de ouders is geweest (en nog is) op de ontwikkeling van hun kinderen. Niet zo vreemd natuurlijk, want de relatie met je ouders is de eerste en meest vormende relatie die je in je leven meemaakt. Als volkomen afhankelijk schepseltje kom je onder de hoede van je ouders en van hen leer je als het goed is wat liefde is, hoe het leven in elkaar zit en hoe je je het beste kunt gedragen om te krijgen wat je wilt of nodig hebt.

Bij veel mensen gaat de opvoeding behoorlijk goed, maar vaak genoeg lopen mensen op een later moment in hun leven toch tegen problemen aan die hun oorsprong hebben in hun opvoeding en in de omgang met hun ouders. In mijn praktijk gaat het dan vaak over hoe groot de invloed van de moeder is geweest (en vaak nog is) op de ontwikkeling van haar dochter, omdat ik vrouwen coach. En daar wil ik het vanmorgen graag over hebben. In feite wil ik een oproep doen, aan moeders en dochters. Maar ik kan me voorstellen dat ook mannen hier iets van kunnen oppikken.

De moeder-dochterrelatie kan heel mooi, maar ook heel problematisch zijn. Er zijn dochters die hun moeder beschouwen als hun beste vriendin en dochters die hun moeder diep in hun hart haten. De relatie met je moeder is in elk geval heel belangrijk en vormend voor wie jij wordt als volwassen vrouw. Hoe jij in het leven staat, hoe je jezelf ziet, hoe je tegen relaties aankijkt, hoe het zit met je zelfvertrouwen. Natuurlijk is de relatie met je vader daarbij ook heel belangrijk, maar ik wil me nu even focussen op de relatie met je moeder, omdat ik de invloed daarvan zo vaak terug zie komen bij mijn cliënten.

Er zijn moeders die bijvoorbeeld:

  • hun onzekerheid overdragen aan hun dochter, door overbezorgd te reageren. “Wees voorzichtig, vertrouw niemand, je wordt alleen maar gekwetst”;
  • hun dochter belasten met hun volwassen problemen, hen dus als praatpaal gebruiken, terwijl hun dochter daar veel te jong voor is;
  • hun dochter claimen, willen bepalen wat hun dochter, denkt, voelt en doet, ook als ze al de deur uit zijn;
  • hun dochter manipuleren: “Ik houd van je en daarom…” of “Als ik niet zoveel van jou zou houden, zou ik me niet zo druk maken om…”

Achter dit gedrag zitten behoeften die de betreffende moeders hebben. Vaak zijn ze zich er niet van bewust, maar het werkt dus door in hun gedrag.

Dochters (en zoons ook trouwens) voelen feilloos aan wat hun moeder nodig heeft en ze doen hun best om dat ook te bieden. Heb je als kind een moeder die snel uit het veld geslagen is, die niet om kan gaan met ruzie of die juist voortdurend boos is, die zelf een pijnlijke relatie heeft met haar moeder en wil compenseren wat ze gemist heeft, dan pas je je daar als kind aan aan. Omdat je wil dat je moeder gelukkig is. Want dat heb je als kind nodig.

Word je vervolgens beloond voor je aanpassende, ondersteunende gedrag, dan leer je dat de gevoelens van je moeder belangrijker zijn dan die van jou. Dat je je eigen gevoelens opzij moet zetten om je moeder (en anderen in het algemeen) blij, rustig en tevreden te houden. Dat kan soms zover gaan dat je op een gegeven moment zelfs niet meer weet wat je eigenlijk zelf voelt. En dat kan zich uiteindelijk gaan wreken, doordat je als volwassen dochter vast gaat lopen in relaties, merkt dat je dezelfde problemen hebt als je moeder had of niet weet wie je bent en wat je wilt.

Ik wil niet zeggen dat moeders, ouders hun kinderen bewust belasten, het kan ook onbewust plaatsvinden. Maar bewust of onbewust, het doet zijn schadelijke werk in de levens van kinderen. Het is daarom belangrijk om je als moeder, als ouder bewust te worden van wie je bent, wat je doet in je ouder-rol en waarom je dat doet. Om jezelf kritisch te blijven bevragen en mogelijke pijn, onverwerkt verdriet, onzekerheid, perfectionisme en noem maar op op te sporen. Om ermee te dealen. Omdat je dit anders overdraagt op je kinderen, doordat ze jouw gedrag overnemen, jouw overtuigingen en de beperkingen die je ze onbewust oplegt.

Ik ben me zelf 10 jaar geleden bewust geworden van het belang hiervan. Ik zat met RSI thuis -niet voor niets natuurlijk- en kwam een uitspraak tegen, die mij veel deed. Die luidde: de stenen die jij op je weg laat liggen, zullen je kinderen doen struikelen.

Zoals gezegd, ik zat niet voor niets met RSI-klachten thuis. Ik was tegen een aantal dingen aangelopen, waaronder perfectionisme, onzekerheid over wie ik was en hoe ik eruit zag en de voor mij lastige balans tussen werk en privé, met 2 kleine kinderen. Deze uitspraak opende echt mijn ogen en ik dacht: “Ik moet nu echt serieus aan de slag met waar ik tegenaan loop, want anders geef ik het door aan mijn kinderen. En hoe kan ik mijn kinderen goed begeleiden, stel dat ze gepest worden, als ik zelf niet in het reine gekomen ben met wat pesten met mij heeft gedaan?” En dat wilde ik niet. Tijd om aan de slag te gaan. Ik ben dat gaan doen, samen met een hele lieve vriendin. Zij had haar eigen issues, waar ze mee aan de gang ging. Een aantal waren gelijk aan die van mij. Elke 2 weken dronken we samen koffie en bespraken waar we tegenaan liepen en hoe we daarmee of zouden willen of kunnen gaan. En dat doen we nog.

Dit is een levenslang proces, want we blijven tegen dingen aanlopen en we blijven ons ontwikkelen. Perfect zullen we natuurlijk nooit worden, ook niet als ouders. We zijn allemaal beperkt en dat geeft ook niet. We bedoelen het goed, maar maken onze fouten. Maar zolang we dat zelf blijven beseffen, eerlijk blijven reflecteren op onszelf, werken aan wat aangepakt moet worden, openstaan voor onze kinderen -wie zij zijn, wat zij vinden en zeggen- en God vragen om aan te vullen waarin wij tekort schieten, mogen we erop hopen en vertrouwen dat we toch een eind komen. En dan nog zullen we later best te horen krijgen dat we in de ogen van onze kinderen het een en ander anders hadden kunnen doen. Dat hoort erbij he?

Begrijp je mijn pleidooi om de stenen die je op je levensweg tegenkomt op te ruimen? Want als jij dat niet doet, bestaat de kans dat je kinderen erover struikelen. Ik zie het in de praktijk gebeuren. Heb je dus zelf te maken met pijn uit het verleden, met onzekerheid, moeiten, spanningen of wat dan ook, ga er dan mee aan de slag.

Zoek mensen met wie je over dit soort dingen kunt praten, die je een spiegel voorhouden, bij wie je jezelf kunt zijn, en die je ook kunnen confronteren, op een liefdevolle manier. Je hoeft het niet heel zwaar te maken -tenzij je met iets zwaars rondloopt natuurlijk- maar wees er wel serieus in. Wat ook goed kan werken, is om erover te gaan schrijven. Vraag God om aan te vullen waarin jij te kort schiet en om dat aan jou te laten zien… door mensen om je heen, door je kinderen, door boeken, preken, lezingen, waar dan ook door. Blijf open staan, blijf leren, blijf reflecteren en loop je tegen stenen op je weg aan… ruim ze op. Zodat je kinderen er niet meer over kunnen struikelen.

Dat is mijn pleidooi voor vandaag.

Een mooi, maar wel pittig, boek over dit onderwerp is ‘Niemandskinderen‘ van Carolien Roodvoets.

© 2011 Con-act Coaching, alle rechten voorbehouden

Deel dit artikel…

Comments are closed.